«خودپرستی» یک ملودرام آخرالزمانی با جلوه‌های بصری خیره‌کننده درباره هوس، حسادت و قتل است که در میان خورشیدگرفتگی‌ها، سرودهای ارکسترال و غرش دوردست دریای جوشان روایت می‌شود. شخصیت‌های فیلم که غرق در امیال ناخودآگاه خود هستند، خود را در جزیره‌ای زندانی می‌بینند. این فیلم خام و تقریباً اسطوره‌ای از کریستوف شلینگرسیف که شباهت‌هایی به آثار درک جارمن، فیلم‌ساز بریتانیایی دارد و تیلدا سوئینتن، بازیگر الهام‌بخش جارمن در آن به ایفای نقش پرداخته است، در تضاد با کارهای جنجالی‌تر و تندتر این کارگردان قرار می‌گیرد.

آلمان، درست پس از اتحاد مجدد. مردم از کنترل خارج شده‌اند و نفرت کورکورانه نسبت به مهاجران به یک باور عمومی تبدیل شده است. در این میان، یک مددکار اجتماعی که ماموریت دارد یک خانواده لهستانی را به مقصدشان (یک کمپ مهاجران در شهر کوچک راساو) برساند، به همراه این خانواده ربوده می‌شود. بازرس ارشد کورن و دوست‌دخترش تحقیقات خود را در این زمینه در راساو آغاز می‌کنند و دنیایی از روابط جنسی افراطی، شهوت‌های منحرف‌شده و عشق غیرمنطقی و شدید به ملت آلمان را کشف می‌کنند که ذهن همه را تسخیر کرده است. نژادپرستی از سرهای تراشیده و پوتین‌ها شروع نمی‌شود، بلکه از دل خود جامعه آغاز می‌گردد.